typ rozkladu
W lingwistyce taki typ rozkładu pojawia się niezwykle rzadko. W niemal wszystkich używanych przez ludzi językach rozkład długości wyrazów jest znacznie bardziej spłaszczony i niesymetryczny, z przewagą słów dłuższych. Jest wysoce nieprawdopodobne, by rozkład dwumianowy mógł być celowo wprowadzony do kodu Voynicha jako element mistyfikacji, ponieważ odkryto go ponad sto lat po napisaniu tajemniczego manuskryptu. Rozumowanie eksperckie reasumując, rękopis Voynicha wydawał się bądź to przypadkiem skrajnie nietypowego szyfru, bądź to nadzwyczaj zręczną mistyfikacją, i nie widać było żadnego oczywistego sposobu rozwikłania tego dylematu. Tak się złożyło, że przed kilku laty wraz z moją współpracowniczką Joanne Hyde poszukiwaliśmy takiej nierozwiązanej zagadki. Opracowaliśmy wówczas metodę krytycznej analizy schematów rozumowania eksperckiego, które stosowano przy atakowaniu wyjątkowo trudnych problemów naukowych. Badania prowadzone od stuleci nad rękopisem Voynicha świetnie nadawały się do jej przetestowania. Zaczęliśmy od ustalenia, na czym opierały się rozumowania prowadzone podczas dotychczasowych prób rozwikłania tego problemu. Teza, że kod Voynicha różni się od wszelkich innych znanych ludzkich języków, miała rzetelną podstawę lingwistyczną. Uznawszy, że wygląda na uzasadnioną prawidłowo, przeszliśmy do hipotezy oszustwa. Większość badaczy zajmujących się rękopisem Voynicha dochodziła do wniosku, że ma on strukturę nazbyt złożoną, by mógł być tylko mistyfikacją.