bardzo rzadko
Każdy ze znaków transkrybowanych jako a, e i l pojawia się stosunkowo często, podobnie jak złożenie al; natomiast złożenie el występuje bardzo rzadko. Tego typu efektu nie sposób otrzymać przez losowe dobieranie znaków z tablicy, a zatem Stolfi i inni badacze odrzucili ostatecznie to wyjaśnienie. Klucz do problemu może jednak tkwić w samym słowie „losowy". Współczesna nauka ściśle definiuje pojęcie losowości, ale rękopis Voynicha powstał na długo przedtem, zanim zostało ono wyartykułowane. Średniowieczny mistyfikator mógł równie dobrze dobierać sylaby w sposób, którego nie uznalibyśmy za ściśle losowy w sensie statystycznym. Przyszło mi do głowy, że niektóre cechy kodu Voynicha mogą być skutkiem ubocznym zastosowania jakiegoś dawno zapomnianego narzędzia szyfrującego. Ruszt Cardana wszystko wskazywało zatem na to, że hipotezą mistyfikacji należy zająć się bardziej wnikliwie. Moim następnym krokiem była próba wytworzenia takiego spreparowanego dokumentu na własną rękę, aby sprawdzić, jakie prawidłowości statystyczne się w nim ujawnią.