mocne dowody
Stwierdziliśmy jednak, że wniosek ten opierał się na opinii, za którą nie stały żadne mocne dowody. Nie dysponujemy wiedzą na temat fałszowania obszernych średniowiecznych dokumentów napisanych szyfrem, ponieważ nie ma praktycznie żadnych przykładów takich tekstów, nie mówiąc już o ich podróbkach. Kilku badaczy, m.in. Jorge Stolfi z Universidade Estadual de Campinas w Brazylii, wzięło pod uwagę możliwość, że rękopis Voynicha powstał przy zastosowaniu tabel do losowego generowania ciągów tekstowych. Komórki takiej tabeli zawierają pojedyncze litery lub całe sylaby. Aby otrzymać jakieś słowo, należy posłużyć się procedurą losową (np. rzucając kostką do gry), w której po kolei wybiera się kilka komórek. W metodzie zastosowanej przez Stolfiego pierwsza kolumna tabeli może zawierać przedrostki, jak qo, występujące jedynie na początku wyrazu, druga śródrostki (midfix) występujące w środku słowa, jak chek, a trzecia przyrostki, jak y. Losowo wybierając sylaby kolejno z każdej kolumny, można tworzyć ciągi wyrazów wykazujące cechy charakterystyczne dla kodu Voynicha. Część komórek mogłaby być pusta, co prowadziłoby do generowania słów pozbawionych któregoś z morfemów. GORDON RUGG uzyskał doktorat z psychologii w 1987 roku w University of Reading w Wielkiej Brytanii. Obecnie jest wykładowcą w Szkole Matematyki i Informatyki w Keele University w Wielkiej Brytanii oraz redaktorem naczelnym pisma Expert Systems: The International Journal of Knowledge Engineering and Neural Networks. Jego zainteresowania badawcze obejmują analizę rozumowań eksperckich oraz modelowanie informacji, wiedzy i przekonań. Rękopisem Voynicha zainteresował się przed mniej więcej czterema laty. Początkowo traktował go wyłącznie jako intrygującą zagadkę, jednakże później posłużył mu on do testów metody analizowania złożonych problemów. Nie wszystkie aspekty kodu Voynicha da się jednak odtworzyć tak łatwo. Na przykład niektóre, nawet częste, znaki prawie nigdy nie występują w nim obok siebie.