powstanie rekopisu
Pojawiło się oczywiście pytanie o metodę, którą należało się przy tym posłużyć. odpowiedź na nie zależała od daty powstania rękopisu. Ponieważ zajmowałem się niegdyś archeologią, w której datowanie wytworów rąk ludzkich ma zasadnicze znaczenie, podcho dziłem dość nieufnie do podzielanej przez innych badaczy rękopisu Voynicha opinii, że powstał on przed rokiem 1500. Styl jego ilustracji jest rzeczywiście charakterystyczny dla końca XV wieku, ale nie przesądza to o dacie jego powstania. Twórcy często naśladują styl wcześniejszej epoki bądź to nieświadomie, bądź to celowo, aby ich dzieło uchodziło za starsze. Poszukiwałem zatem metody szyfrowania dostępnej w najszerszym dopuszczalnym zakresie dat między rokiem 1470 a 1608. Obiecującą możliwością okazał się ruszt Cardana, zastosowany po raz pierwszy w 1550 roku przez włoskiego matematyka Girolama Cardana. Jest to karta z wyciętymi otworami. Gdy nałożymy ją na pozornie normalny tekst, w otworach ukazuje się utajniona wiadomość. zdałem sobie sprawę, że właśnie taki ruszt Cardana z trzema otworami mógł posłużyć do wybierania permutacji przedrostków, śródrostków i przyrostków przy tworzeniu kodu Voynicha.