uzycie szyfru
Pierwszy z nich polega na użyciu szyfru podstawieniowego, który poszczególnym literom przypisuje sylaby, umieszczane następnie za pomocą opisanej przed chwilą procedury jako śródrostki między pozbawionymi znaczenia przedrostkami i przyrostkami. W drugiej metodzie każdej literze tekstu zostaje przypisana pewna liczba, która określa położenie karty z otworami względem tabeli. okazało się jednak, że w żadnym z tych przypadków zaszyfrowany tekst nie zawiera tylu powtórzeń, co kod Voynicha. Jeśli więc rękopis Voynicha rzeczywiście powstawał przy użyciu rusztu Cardana, to jego autor najprawdopodobniej nie szyfrował żadnego tekstu, lecz tworzył skomplikowany, pozbawiony sensu dokument. Nie znalazłem niczego, co wskazywałoby, że na kartach rękopisu ukryta jest jakakolwiek treść. Brak takich wskazówek nie dowodzi oczywiście, że rękopis Voynicha jest tylko mistyfikacją; wykazałem jednak, że spreparowanie tak skomplikowanego dokumentu leżało w zasięgu ówczesnych możliwości.